A Buried Cage

May 25th, 2009 by fairy-on-fire

Gu Jun Pyo… Gu Jun Pyo my love… He was about to kiss me when suddenly… Hay! Asshhh! I was awakened by a missed call. I want to go back to my unfinished fantasy, but I couldn’t. It was him. The incubus is still disturbing even my finest moment! Rarr! How cruel of him… Don’t I deserve to be happy? Grrr…

A turtleback pig… What the?!!! How could that crossbreed be possible?! I was shocked when Gu Jun Pyo removed the shell. It was really amazing. He’s like my superhero. But the pig is bleeding. The pig is crying…

            Zarah, ndi p dn kta mkalimutan.. Mahal n mahal p dn kta.. Ndi n q mk2log kkaicp sau…”  Why do these words seem so worthless to me now? Like an ordinary brand of perfume in town… Mere pieces of shitty words… This stupid text message… It was so easy for me to erase. That night was the last time that I cried because I still love him. If I would cry now it’s not because of the same reason. It would be because another monster is trying to attack me now: memory. I think it’s the most brutal killer. But of all the monsters, it is the one which I couldn’t kill. It was buried deep down my unconscious. And now it’s hunting me…

            Time… Yes. Time could steal it away from me. But at some point, it has its way of returning back to me. No. It’s because I’m holdin’ on to it. I’m holding on to my memory. I would not want to lose it. Not a part of it. Because that would mean losing them… And losing my self…

            Now I know how the pig is feeling. The feeling of being naked… bare-naked… But I won’t lose this battle. Not this time. J

Ryuugan: A Hidden Eye in Chasm

May 25th, 2009 by fairy-on-fire

Boredom… Isang nakakamatay na salita… Ngayon alam ko na kung bakit nakakamatay ang magpakalunod sa boredom sa bahay. Mas madami kang nakikita. Binabalikan ka ng nakaraan at binabalaan ka ng hinaharap. Tapos makikita mo pa ang iba’t ibang uri ng halimaw na gusto kang kainin. Akala ko makakaligtas na ko sa boredom sa panunuod ng anime na tenjou tenge. Pero lalo lang nabuksan ang mga mata  ko.

            Halimaw. Oo, halimaw. Bawat isa sa atin ay may kanya-kanyang halimaw na nananahan sa karimlan sa kaibuturan ng ating pagkatao. Itago na lamang natin siya sa pangalang TAKOT. Ikaw, nakilala mo na ba takot mo? O ayaw mo siyang makita? Wag. Mas mabuting alam mo kung saan siya susunod na aatake. Para makapaghanda ka. Hindi ito kasingsimple ng iniisip ng iba. Isang matinding laban ang dapat mong harapin. Isang laban sa isang parte ng sarili mo. Sa palagay ko’y ito ang pinakamahirap na laban sa lahat. Sapagkat ikaw lang ang makagagawa ng sariling gamot na pupuksa sa halimaw na ito. Madami ng nabigo. Sana hindi na tayo matulad sa kanila.

            Nakakatuwa lang isiping may mga tao pa ding nananatili sa tabi mo sa kabila ng posibilidad na masaksihan nila ang paglabas ng halimaw mo. Kamangha-mangha ang sandata nila. Pagmamahal daw ang tawag dun. Ang init ng kanilang mga yakap ay parang isang baluting bumabalot sa aking hubad na katawan. Ngunit kung minsan ay hindi maiwasang mahiwa sila ng pangil ng halimaw. Hindi maiwasang masaktan ko sila. Nakilala ko tuloy ang isa pang halimaw. Hindi na ‘yung takot na masaktan ako kundi ‘yung takot na makasakit ng mga mahal ko. As much as I wanted to protect them lalo lang silang nasasaktan. Minsan naisip ko ng lumayo. Pero hindi ko kaya. Hindi ko kayang mag-isa. ‘Yan ang isa ko pang takot. Naiimagine niyo na ba kung gaano kadaming halimaw ang pwedeng kumain sa’yo? Ang kailangan mong labanan? Magkakamag-anak silang lahat. Sanga-sanga. At hanggang ngayon hindi pa ganun kalinaw sa akin ang ninuno nilang lahat. Maaaring galit, inggit, lungkot at marami pang iba.

            Martir nga ba ang magmahal? ‘Yung tipong kahit masaktan ka na hindi mo kayang iwan ‘yung taong mahal mo. ‘Yung kahit ikaw na ‘yung nasasaktan at agrabyado, hindi mo siya matiis. Basta masaya siya masaya ka na din. Kahit sa loob mo ang sakit sakit na. Kahit napapagod ka na hindi mo siya maisuko. Ganyan ata talaga eh. Choice mo yan eh. Hindi ka tanga. Nagmamahal ka lang. Hindi kasalanan ‘yun. Applicable ito maske sa friendship. Hay. Sana lang ‘wag maabuso.

            Manhid… Ang paborito kong maskara. Akala niyo lang. Damang dama ko ang lahat. Kitang kita ko. Kaya hindi niyo kailangang sabihin sa akin ang lahat. Alam ko. Dahil hindi na ako bulag. Tandaan niyo yan.

            Hindi masarap magtagumpay kung walang sakit. Paano mo nga naman malalaman ang pakiramdam ng sarap kung wala kang pagkukumparahan nito na sakit, di ba? Madami pa tayong dapat lagpasan. Pero hindi dapat bigyan ng puwang ang takot sa ating mga puso. Huwag tayong magpabihag dito. Lumaya tayo. J

Vantage Point

April 13th, 2009 by fairy-on-fire

Malamig… Tagos sa buto ang lamig… Ngunit mainit ang laman… Mainit ang hininga ng buhay… Summer sa Baguio… Maganda ang tanawin… Makukulay na pinturang gumuguhit sa iba’t ibang kultura… Mga istruktura at pigurang hinugis ng panahon… Mas maaappreciate mo pala talaga ang kagandahan ng isang bagay kapag hindi ka na bulag sa katotohanan…

            “Masarap mabuhay… Napakasarap ng buhay…” Nakakatuwang isipin na sa dinamidami ng nagrereklamo sa buhay ay may makikilala kang taong positibo ang pananaw. Madaming gustong magpakamatay sapagkat napakahirap daw mabuhay. Napakakomplikado ng buhay sabi ng nakararami. At iyon din ang paniniwala ko dati. Pero nasa tao lang pala ‘yun kung gusto niyang gawing komplikado ang buhay niya. May konsepto ng choice. Napaisip ako nang marinig ko ang opinyon ng isang taong hindi ko inakalang makakapagsalita ng ganoon. Hindi siya sang-ayon sa konsepto ng family planning. Gusto niya ng maraming anak. Hindi dahil masarap makipag-sex kundi nais daw niyang makatulong sa lipunan. Baka nga naman sa genes niya manggaling ang sunod na pag-asa ng bayan. Magaling siya. Parang biro lang ang lahat ngunit nabago niya ang negatibong pagtingin ko sa buhay. Napag-alaman kong hindi ko pa pala alam ang totoong kahulugan at esensya ng buhay. Madalas kong tanungin dati kung bakit pa ba ko pinanganak sa mundong ito e napakahirap mabuhay. Wala na kasi dapat ako kung hindi lang nakunan si Mama. Lagi kong naiisip dati na sana si Kuya Errol na lang ang ipinanganak hindi ako para hindi na ako mahirapan. Ano ba kasing misyon ko? Sabay buntong-hininga. Magulo at nakakatakot ang mundo. Iyon ang nakikita ko noon. Pero may konsepto pala talaga ng paraiso sa totoong buhay. J

Visions of Paradise

April 2nd, 2009 by fairy-on-fire

Liwanag… Nakakasilaw na liwanag… Nakakatawang pagmulat ng mata ko at habang nagtatanggal ako ng muta ay literal na dumudugo ang ilong ko… Hindi kineri ang powers ng liwanag… Wahahaha…  Sinulat este tinype ko ito para ipakilala ‘yung AKO… Hindi mala-Bb Gandanghari ha… Hindi pa patay si Zarah… Buhay na buhay siya… At natutuwa akong hindi pa siya tuluyang kinain ng dilim… J

            Nung una pinagiisipan ko kung isasalin ko ba sa Ingles ang kontekstong ito. Pero ayoko nang bumaha ng dugo. Baka patuloy lang akong ma-nosebleed. At isa pa, ayokong magpanggap na marunong. Sa loob ng labimpitong taon ay pinaniwala ko ang sarili ko na matalino ako. Ngayon napag-alaman ko na ang mga baliw ang totoong henyo. Ako ay isang mangmang.

            Kung sa bagay lahat naman tayo ay may kabaliwan. Mas baliw nga lang ‘yung mga hindi nalalamang baliw sila. Ako ay isang baliw. At nais kong manatiling baliw sapagkat dito ko natagpuan ang totoong kalayaan. Ito ang natutunan ko kay Zedka, Mari, Eduard at Veronika. Kung hindi niyo pa sila kilala ay hanapin niyo si Coelho.

            Mga palakpak… Mga papuri… Paghanga… Dito ko ginugol ang nakaraang buhay ko. Isang aktres sa sariling entablado. Gumagalaw sa saliw ng mga eksenang mapagpanggap. At ang direktor? Ang alta sosyedad… Unti-unti nilang binuo ang idealidad ng perpektong larawan na pilit kong inaabot. Nakakahingal. Nakakapagod. Mas mataas pa sa Mount Everest ang gusto nilang marating ko. Ito ang gusto nila. Ito ang dinidikta nilang dapat maging AKO.

            Ilang medalya na nga ba ang sinabit sa leeg ko? Nakakasakal na eh. Napakabigat. Maaaring madalas akong ngumingiti sa tagumpay, ngunit panandalian lamang ang lahat. Sa kabila ng lahat ng mga karangalang natamo ko, sa katapusan ng araw, alam kong hindi ako totoong masaya. Nagsuot ako ng maskara para hindi nila makita ang kahinaan ko. Napakaganda ng lahat. Akala nila perpekto. Subalit alam kong sa loob ko, malaki ang pagkukulang. Natakot akong baka hindi na nila ko magustuhan kapag nalaman nila ang totoo. Oo, duwag ako. Takot akong magkamali. Takot akong hindi magawa ang gusto ng iba. Hindi ko namalayang pinaparusahan ko na pala ang sarili ko. Muntik na akong mamatay. Muntik na.

            Ilang taon ang hinintay ko para makita ko ang butas na ito. Ilang dimensyon ang pinasok ko sa paghahanap sa nawawalang ako. Pero natagpuan ko na siya. Alam kong mahihirapan akong baguhin ang nakasanayan na. Hindi ko din alam kung anong magiging reaksyon ng iba sa totoong ako. Pero wala na kong pakialam sa iisipin ng iba. Ako ang higit na nakakakilala sa sarili ko. At hindi ko na ito muling iiwan pa para lang abutin ang ekspektaksyon ng iba sa akin. Hindi ko na ulit hahayaang kontrolin ako. Mabubuhay ako sa paraang gusto ko hindi sa paraang gusto ng iba para sa akin. Hindi na ako puppet. Malaya na ako. Tunay na malaya. J

eklavu ng tae…

January 1st, 2008 by fairy-on-fire

Umpisa n nmn ng palitan ng kalendaryo… May mga bgong ipinpnganak at may meron dng nwwla n s kalendaryo ang edad… Naalala q 2loy ang cnbi ng lolo q hbang lumalamon kmi pra s pngpipilitan qng “Buena Noche” n “Noche Buena” pla tlga, sbi nya, “Hindi aq ito. Wla p aqng kulubot noon…” – waring isang naluging suki ni Vicky Belo. Haha… Wla n tlgang ms sasaya p kpg ksama ang mga mahal s buhay… Prang may magic ang bwat pgkaing nkahain- puting ispageti(carbonara), hamon, hotdog, keso, biko, at tsokolate a b un o e?(El fili? Haha…) Ngunit pgktpos ng kainan ay umakyat aq pra kunin ang pinakapaborito qng pgkain- ang utak. Isang masustansyang karne. At s pghhnap nito ay kamay q ppuntang keyboard ng PC ang ngsilbing tour guide n ngsslita ng tamang direksyon. Habang nabibingi aq s paputok at s mga pumuputok n lalamunan ng mga bumibirit n laseng cmula p kgbi, at hlos mbulag at hikain s amoy ng mkapal n usok mula s mga bayaning paputok (Note: Super Lolo), nalulunod dn aq s mga ideyang pumpsok s utak q. Marahil naimpluwenxahan n q ng nwwla qng ama n c Bob Ong, n asawa ni Mama Ong(Eng 1? Haha…). Buong arw b nmn aqng mgbasa ng “Ang Paboritong Libro ni Hudas” at “Stainless Longganisa” eh. Naisip q ang mga posibleng mngyari s kin s psukan ngeong taon. Gaya ng pgkkta nmin ng dimonyo, teka, sino ba ang tinutukoy q, ang ipis n ididissect q pra s Bio3? O si Nobita n may bilog n salamin at tusong ngiti? Uhhmm.. Pwedeng both? Haha… Di bale, may tgapgligtas nmn aq eh, ang prinsepe qng palaka, n mkklala q dn s Bio3… Haayy… Tungkol kay Nobita, isang misteryo s kin ang dhilan kung bkt may mga nbubuhay n halimaw pra parusahan ang mga estudyante. Buti sna kung lht e nchachallenge. Pro kung hndi nnginginig s tkot ay ngiging “Kampanerang Kuba” ang mga kwawang nilalang, at siyempre, ako si Imang. Pero dahil favorite color q ang green, Ninja Turle n lng. Oha?! Wacha! Naiinis aqng isiping kailangan q n nmng mging pipi at bulag s harapan nya. Siya na ang mgling. Siya n ang mkpngyrihan. Parang s lipunan. Ilang taon n b ang lumipas? UP Centennial nah… May pgbbgo b? O 2luyan p dng nktra s putik ang mga hito? Nakakaengganyo kung mnsan pniwlaan ang mga horoscope, lucky charms, at ang sbihing “Year of the Earth Rat” ngeon. Pro ndi s daga o anumang hayop nakasalalay ang knabukasan. Hndi mn ito nkguhit s mga palad ngunit nsa mga kamay ng bwat isa ang ksgutan. Nk2log aq. Pgmulat ng mga mata q ay agd aqng hinatak ng aking pamilya pra gumala. Nkrting aq s Paranaque, Marikina, at xempre, s Pines City n nsa Antipz lng dn. Masaya dn pla mkpghuntahan s mga kmg-anak. Ipingtataka q lng kung bkt meron clang iisa at pare-parehong tnong s akin, “May boyfriend k n b?” Naisip q 2loy kung kelangan b tlga un pra mpbilang aq s kategoryang Homo Sapiens. Pro s plgay q ay hndi nmn at ms importante cgurong pula ang dugo q at ndi berde o asul. Mdmi png nngyari. At p2loy n dumadloy ang mga ideya n prang Yang Tze River (Nag-rereview n pra s Hist2). Ngunit dht mskt n ang daliri q kkpindot pra lng ilathala ito, (Salamat po at kumpleto p ang dliri q Lord.)kailangan q munang tumigil pnsmntala. Kailangan q ng mglgay ng tatlong tuldok s pnibgong pahina ng buhay q. Nawa’y mging ms mkbuluhan ang panahon n ito at ms mpuno ng pgmmhal, kligayahan, at kpayapaan (Naks! World Peace!) ang ating mga buhay. Sna bukod s lumaki nting tyan e cnbay ntin ang pgllgay ng laman pra s utak at s kluluwa ntin. O xa xa… tama n ang kkornihan q at mppgod n dn ang bangag n mgttyagang mgbasa ng gni2 khbang pgbati. Opo, pgbati q lamang po i2 pra s bgong taon. Salamat s lht ng nging bahagi n ng buhay q. Sorry kung may mga nsktan mn aq. Brutal lng tlga. Haha… May the Lord richly bless us all! :)

PHOENIX

May 28th, 2007 by fairy-on-fire

The oracle scintillates an omen…

Deities handling flambeaux…

Banquet of exuberance…

As the whisperer pries the veracity - eureka!

REAR FANCY

April 3rd, 2007 by fairy-on-fire

Frozen smiles could never placate my thaw heart.

Your absence makes me doomed in black hole.

Knowing that your hand is not holding mine,

I am caged in total darkness.

My montage shots your name.

Echoes of your sweet whispers linger in my ears.

Oh, my Adonis, stitch my torn soul with passion.

Let us flow into the dashing streams of romance once more.

VALEDICTORY ADDRESS

March 28th, 2007 by fairy-on-fire

Honorable guests, magnanimous school president and directress, Mrs. Patrocinia A. Mauricio, school administrators, teachers, beloved parents, schoolmates, and friends… Good evening.

Tonight marks another milestone of my life. Considering the fact that we are gathered here at this particular time is a significant flourish of this peculiar field in our history.

            Counting time for high school life, our hourglass now becomes empty and is needed to be inverted for the opening of the blank chapters of our lives to the next level. Memories serve as permanent ink printed in our tableau. The thorns that we stepped on were removed and the wounds were healed. Our prism reflected diverse multihued gleeful souls that tinted Picasso’s masterpiece.

            Personally, I had my main reason why I handed my trust to

Southridge Private

High School

. It was my longtime dream to become a UPian. As proven by results,

Southridge Private

High School

is a great manufacturer of entrance examination passers in various prestigious universities. I knew by then that I would acquire a good foundation in preparation for my college years. That is how my futuristic mind works. As always, this high standard academic institution did not fail me. I will be one of the “Iskolars ng Bayan” soon.

Being a clueless newbie before, amendment was really hard to work on. It was new for me doing investigatory projects, term papers, reports, and research works. Fortunately, I found the feathers to build my wings – my crying shoulders, helping hands, and listening ears. These influential people made me forget the word “weakness”. They filled the holes within me. I do not know if the words “thank you” would be enough to show my appreciation to those who have seen my endeavors and witnessed my metamorphosis. Even Mister Webster could not provide me the appropriate word because it is only found deep within the folios of my heart.

Above all, I would like to express my profoundest gratitude to the Almighty God for He has been with me all the way. At times when I feel everything else fails, He was there to uplift me. Having aching knees and overflowing tears is really worth it.

To my supportive family, I would like to express thanks to you because you dispensed encouragement for me to move on. I make sure that your sacrifices will be reasonable. I hope I really made you proud. To my Papa, who is getting tired of work just to supply my financial needs, your toiling is not in vain. To my Mama, who stays with me during my sleepless nights, rendering assistance, I would truly treasure your caress. When the time comes that your hair all becomes gray, I will take care of you like the way you did to me. To my UPian sisters, who served as role models for me, your reference materials had helped me a lot.    

To my affable mentors, I am grateful for the ideas and values you inculcated in us. The deep tagalog words from Mrs. Yuan, the dizzying numbers from Mr. Carubio, the proper military attitude taught by Mr. Coronado, the historical socio-economic problems showed by Ms. Payawal, the “nosebleed” vocabulary given by Mrs. Delos Reyes, the mind-bugging computer programs explained by Mrs. Alarcon, the different courses like BS Nursing and BS Mechanical Engineering we took up with Mr. Nillasca, and the forces exerted by Mrs. Caslib for us to understand the different laws of Physics- these things became part of me. Without you, we are no one. Rest assured your efforts to mold us into better individuals will not be put into waste.

I would also want to show gratitude to my classmates and friends with whom I shared my tears and smiles. I thank you for accepting me as who I am. You understood my errors. I will excruciatingly miss our moments together and the unbreakable bonding we had.

Schoolmates, whom we will be entrusting our Alma Mater, thank you for believing in my leadership abilities. Offering service to you is truly fulfilling in my part. Being the Student Council Organization President, I hope, in behalf of my co-officers, that we had met your expectations and that we stamped a mark to your minds.

Batch mates, this is not yet the finish line. We are now about to enter another portal going to a highly competitive and more demanding world. We will be introduced to a vast field of opportunities and choices all ours to pick or reject. Remember that perseverance is the passport to reach the apogee of success.

Finally, this event would not be possible without the roots of this prominent institution. To the administrators, we commend you for maintaining the quality of education that will surely produce the next generation of professionals. Being a part of this elite family is really something to be proud of.

Fellow graduates, congratulations! May the Lord richly bless us all! Thank you and good evening!

PHANTOM GENIUS

February 26th, 2007 by fairy-on-fire

I reached the apogee.

Yeah, it is inverted underground.

I prefer a diamond cage,

Where crystalline tears are invisible.

I use to shield others from pain;

But why can’t I spare myself from it?

I seem to be a heroine;

But I’m an undying victim for real.

I thought I could go to Utopia alone;

But you are my wings.

I’m still reaching for you;

But you’re gone.

How could you leave me in a vacuum,

When you took my heart with you?

How dare you utter the word “GOODBYE”,

When there is no GOOD about it?

CAMOUFLAGE

February 25th, 2007 by fairy-on-fire

Burning Desire.
Frozen Lips!
Cold Arms;
Icy Smiles!

Chilled Barrier;
Blinded Eyes…